..ACININ SON VURUŞU OLSUN !..

 

• sokağın loş tarafı, yatağın soğuk tarafı, yemeğin son lokması, Sezen’in son bakışı, ahir  ömr’ün son demleri gibi dokundu kalb’e ağırlık .. boşlukta sallanan gerçekler, kan kayb’ından giden hayaller ..

• diyor ya şair;

      “ Savaşın  ortasında vurulmak mutlaktır, beni bahar bahçe bir güzelliğin içinde vurdular .. “ die .. Gül bahçesinden kokusu doya doya çekilecek yarınlara kurban verdik biz de kendimizi .. hiç bu kadar anlamlı olmamıştı, bu kadar derinden vurmamıştı dalgalar sahile .. yaşanırken güzel olan dünler, faili meçhule gitti yarınlar .. bir tekneden uzanan ayaklarımızın değdiği suda, ellerimizin başımızın altında birleştiği demirlerin soğukluğu gibi artık içimiz .. n’olacaksa olacak artık hiçbir varlık ısıtmaya yetmeyecek buz kesen yokluğumuzu .. başı okşanması gereken yetim telaşlarımız yarım kaldı .. 

• boylu boyunca adımladığımız sahillerde artık ayak izlerimiz olamayacak acısı var içerimde bi yerlerde .. yemyeşil bahçelerde vücut bulması gereken, yeşillenmemiz gerekirken toprağın sarılığında gibi cesetlerimiz artık .. fiyakalı ölümler yakışırken bize basit bi kaza kurşununa yenik düştük .. olduğumuz sokaklar yabancı bize artık .. içtiğimiz kahvelerin tadı acı .. uyuduğumuz uykular huzursuz .. yutkunamayan lokmalar bile artık keskin .. bir avuç mutluluklar da haram .. 

• bi zaman düşünürdüm ait hissetmek mi ait olmak mı die .. ait olduğunu hissetmek çok daha kıymetli olsa gerek .. ben hiç bi yere ait hissedemedim ömrümce kendimi .. koşmak, kaçmak, yakalanmamak, vazgeçmek telaşlarım hep ondandır .. 

sana bi hikaye anlatayım mı die girmiştim ben de bi odaya ..

Uyursam gece biter, yakalayamam gün doğumlarını diye uzun zamanlar izlediğim manzaraya acı dolu bakıyorum bilmem kaç zaman ardına .. Güç bulamam belki diye çektiğim dizlerim titriyor, üzerine  koyuyorum başımı .. Nasıl ağır nasıl fazla  bedenime .. Anlatsam herkes anlayacak diye uzun uzun susmaları seçiyorum .. Bıraktığım yaşta, sokaklarında bıraktığım çocuğun başını okşuyorum sanki .. Üzülme diye sarılasım geliyor, geçmeyecek dediğin herşey geçti bak diye elinden tutup çekip kurtarasım geliyor buralardan .. Sahi hangi köşe başından dönülüyordu, kaç sokak vardı toplamında bu şehr’in, kimlerin sureti vardı geçmişte kalan, kaç metrekarelik bir alan kaplıyordu haritalarda da ömrümün kaç metrekaresine sahipti ?.. Anlamsız sorular, ruh karmaşası, kaçıp gitmek isterken takılı kalmak gibi kendine has özellikleri vardı oysa buraların ..  

Adını hatrlayamadığım, bi duvarda en son gördüğüm yazıya takılı kaldım biraz .. “ ömrün kaç mevsimi var ?.. “ 

Hani böyle bir boşlukta sallanırsın öyle .. İyi şeyler de olur ama tetikte beklersin ya ardından nasıl bi’şey gelecek diye .. Herşey hep iyi giderken elbet bi’şeyler kötü gitmeli tıpkı bi’şeyler kötü giderken ardından hep güzel bi’şeyler olduğu gibi .. Bugün de ölmedik şükür nefesimiz üzerimizde .. Tam gücüm tükendi bundan sonrası daha az güçlüyüm dendiği yerden sonra güçleniyor oysa insan .. Bitmek bilmez bi yaşama sevinci aşılayan şeylere yönlenir hep .. 

• bir rüyaydı uyandık .. kendi gerçeğinde hayatlarımızın, hayallerine başkaları ortak .. durursak ölürdük, kim vurduya gidecek yerinden yakalıyoruz artık .. tüm şairler yalancı, tüm terkedilenler küstah, acısı bedeni aşan mağrur, bundan sonrası tufan, gidenin ardından kalan lâl .. 

yine en acı yerinden yükseliyor şarkının ; kurşun gibi izler, son bakıştaki o gözler kaldı aklımızda gibi .. biz yarıda sesi kıstık die yarım kalmayacak şarkılar artık bundan sonrası yok .. 

bir rüyaydı uyandık .. sokak karanlık, taşlar labirent, tenler yabancı, gözler başka, yaşlar kirpiğin ucunda .. ne acı ortak hayalleri aynı sokaklarda başka ellerle yürümek .. acının son vuruşu olsun, ruhun fatihası okunsun .. en zor maskelerle en sağlam yerinden kopsun artık kıyamet .. 

GECE NÖBETİNDEN MEKTUPLAR .. 

14Haziran’26 .. 22:33 ..