Bak gördün mü ne oldu .. Ortak derdimiz bitti, kaderdaşlığımız sona erdi, hüznümüzü bıraktık bir yana, adlarımızı dâhi düşürmüyoruz artık .. Ne geçti elimize, ne kaldı kâr yanımıza, apayrı hayatlar, farklı muhabbetler, yabancı sesler .. Saydım iki koskoca ay ve üstüne on dokuz gün daha .. Bir mevsim geçmiş üstüne de .. Kaç farklı şehre adım attım o zaman zarfında saymak istemiyorum .. Kilometre hesabına vurursam ayrı kaldığımız zamanlarda, aynı şehirde nefes almak bile nasip olmadı .. Korkarım bir zaman sonra o da olacak ve ben her saniye salağı oynamaya devam edeceğim .. Biliyorum attığım her adımda bir parça daha uzaklaşacağım senden .. İtiraf etmek gerekirse, düşman safına koyulduğum olmuştur birileri tarafından ve fakat ben en sevdiğim senken, gönlüme düşman eyledim seni .. Oluyormuş .. En sevdiğin en azılı düşmanın olabiliyormuş iç aleminde ..
- Hissizliğimden dem vurduğum olurdu eskiden .. Hissetmemek bazen iyi yanı oluyormuş .. Yani hissetmemek fiziken değil, ruhen .. Birkaç zamandır geçmeyen bir hâl var üzerimde .. Ve bunları hatr'ımda kalsın diye not düşüyorum .. Yine karşılaşırsam böyle bir durumla diye, yaşamışım diye farkında olayım .. Günün üçte ikisini uyuyarak geçirdiğimden belki algı tarafı işlev görmüyor benliğimin .. Anlık kopuşlarım olurdu önceleri ama böylesini ilk yaşıyorum .. Beynimin devre dışı kalan bir yanı var sanki ve o tarafı nasıl bir uyuşmaysa, hiç geçmeyecek gibi bazen .. Devrelerim yanıyor dünyadan kopuyorum .. Ayaktayım ama hareket eden ben değilim gibi, vücudum benden bağımsız hareket ediyor, yer ayağımın altından kayıyor ben öylece duruyorum sanki .. Elim ayağım buz keserken, tüm vücudum cayır cayır yanıyor resmen .. Ameliyat kesiğinin olduğu noktadan tüm beyin hücrelerime kadar geçmeyen bir ağrı, beynimin zonklaması cabası ve en fenası ne kadar zaman geçiyor öyle bilmiyorum .. Gün içinde birkaç defa aynı hâlleri yaşıyorum .. Kaide de hiç değişmiyor hâlâ doktor randevum olduğu günün bir gece öncesi uyku girmiyor gözlerime .. Bu sefer ertelemek, savsaklamak hiç değil durum ama kontrole gidecek derman bile bulamamak bedenimde .. Ölü gibi kendimi yatağa atıp, saatlerce kendimin farkında olmamak, elimi kolumu dahi kıpırdatamazken, sonrasında hiçbişey yokmuş gibi kendime gelip, rutin şeyleri yapmaya devam ederken bir anda yine kendimi yatakta bulmak .. Nedeni çok basit bu sefer ki dökümlerimin, tam son engeli aşmaya çalışırken; korkulan şey başıma gelirse, o zor olur altından kalkamayabilirim, toparlayamayabilirim bu sefer düşüncesi .. Belki ondandır kontrollerimi geciktirmem, kötü giden şeyler olursa diye azıcık erteleme .. Daha geri dönülemeyecek şeyler olursa diye korkudan bir yandan da doktor kontrolündeyim ..
Şimdi birine anlatsam bunları gelecek cevap yine şaşırtmayacak .. Çok ağır şeyler ameliyat, tedaviler, ilaçlar, takviyeler atlattın, çok zor süreç geçirdin, sinir stresten böyle olmuşsundur, sigarayı bırakmandan kaynaklanıyordur gibi şeyler olacak biliyorum .. Ki en ufak sallantıda olduğum halde aynı şeyleri duyuyorum .. Nedeni sigarayı bırakmaktır inşallah ki; sigara içilen ortamda bulunmadım şu haftalar içerisinde pek, öyle olsaydı bu akşam canım çekerdi dayanamaz yakardım belki bi sigara ama canım istemiyor hiç, aslında ne canım istiyor artık hiç bilmiyorum .. Hiçbişey yapmak gelmiyor içimden, sokağa çıktığımda biraz mesafe katedip yürümeye kalksam düşüp bayılacakmışım gibi, ses duymak istemiyorum hiç, kendime gelemeyecekmişim gibi .. Hiç bilmiyorum aslında neden böyle ve en önemlisi hâl çaresi nedir .. Şu düzlüğe çıkayım, son engelleri aşayım düzenli bir psikolojik destek sürecim olacak Allah izin verirse .. Süreci yaşarken almak istemedim o desteği, zehrimi akıtmam için gerekliydi bana göre bu .. Biraz da kendi kendime terapi aslında burası benim için .. Dile getiremediğim, anlatamadığım şeyleri dökme hâlim, kendi kendime kaldığım, artıları eksileri hesaplama sığınağım .. -
Şu saatte ne hâldesindir, ne yapıyorsundur kimbilir .. Ben bu hâldeyim bil diye döktüm içimdekileri .. İsterdim ki sadece sen bil, sana varsın yazılan cümleler, yalnız senin gözlerin değsin ve endişelerime ortak ol isterdim .. Ben ezilirken birşeylerin altında senden güç alayım, desteğini ta içimde hissedeyim .. Birazcık dağılmaya kalksam kendi kendimi toplamak zorunda olmasam ve maskemi kaldırsam isterdim seninle .. Ne acı en ağır şeyleri yaşarken hep bir mesafe vardı aramızda, sessizce uzaklaşırdık birbirimizden .. Ama seslerimiz değince birbirine ne kırgınlık ne dargınlık ne sorun ne sıkıntı hiçbirşey kalmazdı ki varsa başka problemlerimiz onlar bile çözülüverirdi sihirli değnek değmiş gibi ..
Olsaydın, kanlı canlı senle paylaşsaydım tüm dertlerimi, ortak acılarımıza yansaydık gene, canı yandığı yerden yansaydı diğerimizin canı .. Attığımız her adım boşluğa değil, birbirimize getirseydi bizi !.. Başarabilseydik dimdik durmayı, aslanlar gibi ardında dursaydık verdiğimiz sözlerin en çok da bu kadar acıtmasaydık, yaralanmasaydık birbirimizi, kötü hatıralar değil güzel zamanlar düşseydi hep hatr'ıma .. Yine erkenden uyumalarına kızsaydım, cevabı gelmeyen mesajlardan sitem etseydik birbirimize, iki dakika dâhi olsa duysak sesimizi yeterdi .. Ama şu koca boşluğu yerleştirmeseydik hayatımızın, hayallerimizin orta yerine .. Ne siler götürür bunca yokluğun acısını, ne kapatır bu koskoca boşluğu ve ne zamana yazılmıştır yazgımız birlikte ?.. Cevabı ne ağır, ne acı .. Hiçbirşey, hiçkimse, hiçbir zaman .. Eyvallah olsun buna da ..
GECE NÖBETİNDEN MEKTUPLAR ..
06Kasım'14 .. 03:59 ..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder